Het begin van het einde

8 april 2019 Portugal – Sagres

Het was al lang geleden dat ik nog eens met een vriendin op reis ging en eindelijk was het weer zo ver. Ik kon haast niet meer wachten! Het vliegtuig op en op weg naar de zon! Ik had echter geen flauw idee waaraan ik begon of wat er mij te wachten stond.

De eerste dagen in het Portugese dorpje Sagres heb ik meteen al dansend doorgebracht in bar ‘Pau de Pita’. Daar heb ik geleerd hoe goed het voelt om de muziek te voelen en eerlijk te zijn met jezelf. Te voelen dat de muziek mijn lichaam liet bewegen maar dat mijn brein me tegen hield. Ik vond mezelf in een gevecht: “Wat zouden mensen van me denken?” Ik vertelde mezelf: “Wie gaat mij hier ooit nog terugzien? Niemand.” Ik heb geleerd dat als ik tegen mezelf praat en me zelfvertrouwen geef ik het risico durf te nemen om uit mijn schulp te durven komen. Langzaamaan heb ik mijn muur beetje bij beetje durven laten zakken. Een ongelofelijk gevoel kwam naar boven dat me liet stralen als een zon. Een zon die diep verborgen zat en die zo lang zat te wachten om terug te kunnen schijnen.

IK STRAALDE

Door foute energieën van mensen in mijn verleden was het enorm moeilijk om in mezelf te geloven. Dat duwtje in de rug heeft mij laten inzien wat het kan doen als je in jezelf gelooft, wat voor een grote comfortzone je in jezelf kan vinden. Daardoor besefte ik dat ik best wel wat in mijn mars heb. 

Mijn voorlaatste dag van mijn vakantie ging ik door een nieuwe dimensie die me mijn ogen heeft doen openen. Na een veertigtal minuten merkte ik dat kleuren stilaan intenser werden. Langzaam voelde ik hoe een waarheid die diep in mij verborgen zat, zich onthulde van onder een dikke laag stof.

De combinatie van muziek en magie opende een deur in mij die voor een lange tijd op slot zat. Een deur naar vrijheid en oprecht geluk voor mezelf. Ik voelde hoe de zonnestralen mijn gezicht en huid verwarmde, de energie in mij aan sterkte, hoe mijn zelfzekerheid een boost kreeg. 

Het nummer ‘You Were Right’ van Rufus du Sol’ bracht alsmaar meer leven in mijn hart, ik verloor het bedwang over mijn lichaam en uitte het levendige gevoel in een dans; één die mijn hart opende en dat me weer levendig liet voelen.

Dansen helpt me om de dikke muur die mensen voor mij hebben gebouwd te doorbreken. Het helpt me mijn zelfvertrouwen opnieuw op te bouwen en comfortabel te zijn met mijn ware ik. Zonder dat angst, onzekerheid of een gevoel van onwaardigheid me tegenhoudt. 

Nu ik weet dat ik muren in mezelf kan breken voel ik motivatie om andere muren te doorbreken en mijn ware ik terug tegen te laten schijnen.

Door de hoofdingang te doorbreken heb ik een kanaal geopend in mezelf dat voor een lange tijd onderdrukt werd, een van mijn hoofdkanalen dat mij het meeste energie geeft: sociaal zijn en praten met mensen die puur zijn, waar ik van voel dat ze mij accepteren, nieuwsgierig zijn voor wie ik ben en waar ik voel dat ik ertoe doe. Toen ik dat kanaal verbond naar mijn ware ik, opende er een vrijheid van geluk in mij. 

Al die tijd had ik mensen muren laten bouwen rondom mij, waardoor ik mezelf begon te verliezen en ik mezelf niet meer kon zien. Dat was een weg naar een goot die het me onmogelijk maakte om eruit te klimmen. Na 6 jaar in de goot te zitten, wandel ik langzaam mijn pad terug omhoog.

Sagres heeft me geholpen om mijn ogen te doen openen en te laten realiseren wat voor een sterke energie er in me zit en hoe ik die moet gebruiken op een juiste manier. Een manier die me helpt om terug gelukkig te worden.

13 april 2019 Portugal – Sagres

Met deze levensles verliet ik Sagres met groot verdriet en met pijn in het hart, wetende dat ik zou terugkeren naar België, een donkere wereld waarin de muren zich langzaam weer opbouwen. Muren die ik laat groeien door een onveilig gevoel en keuzes die me worden ingegeven door de omstandigheden. Ik verdwaal langzaam verder in een wereld waarin ik niet meer besta.

Tranen rolden over mijn wangen toen het vliegtuig opsteeg en me meenam naar het onwetende. Niet weten hoe ik de deur kon open houden, hoe ik mezelf verder kon helpen om andere deuren te vinden en te kunnen openen. Om te kunnen genezen van alle muren en mijn licht terug te kunnen laten schijnen. 

Eén week in België en ik barstte al van verlangen om terug te keren naar Portugal. In België had ik zeven dagen waarin ik mezelf moest aanmoedigen om te werken. Werken om mijn geluk uiteindelijk te kunnen kopen.  

Angstig opende ik mijn laptop en zocht ik hoeveel een ticket zou kosten: €120 voor een ticket van een donkere realiteit in België naar een zonnige realiteit in Sagres.

Ik boekte voor acht dagen en in vier dagen kon ik al vertrekken.

Impulsief? Zeker en vast!

Enthousiast? Reken maar!

3 mei 2019 – Portugal

Eindelijk was het zover! Gepakt en gezakt ging ik naar de luchthaven, wetende dat zo’n reis op mijn eentje altijd al in mij heeft gezeten. Een uitdaging voor mezelf om me te laten zien dat ik dat duwtje in de rug ook aan mezelf kan geven.

Ingecheckt en onderweg naar de gate. Ze kondigden net aan dat ik het vliegtuig kon instappen. In mijn hoofd hoorde ik een stemmetje: “Wat ben ik in godsnaam toch weer aan het doen? Hoe impulsief kan ik zijn?” Maar het voelde goed, ik voelde dat dit het pad was dat ik moet bewandelen om mezelf terug tegen te komen, maar ook om te ontwikkelen. 

Zonder inzicht te hebben in wat er op mijn pad zou komen of hoe ik het zou bewandelen stapte ik het vliegtuig op. Het vliegtuig steeg op, op weg naar een nieuw hoofdstuk naar mijn ware ik.

Toen het lampje boven mij vertelde dat de gordels uit mochten, greep ik haastig naar mijn boek en begon ik te schrijven. 

Met schrik was ik deze ochtend de deur uitgegaan, maar nu opgestegen met een glimlach en met een trots gevoel de uitdaging aangegaan.

Als kind vertelde ik altijd dat ik alleen wilde reizen in Azië. Ik besefte toen echter niet wat voor een grote uitdaging het eigenlijk wel zou zijn. Nu ik de keuze heb genomen, voel ik hoe hard je er eigenlijk door kan groeien. Je eigen gevoel vertrouwen en jezelf kunnen laten bewijzen dat je best alleen je plan kan trekken. Me vrij voelen door te kunnen lachen om dingen die ik leuk vind zonder mezelf te stoppen door onzekerheid van wat mensen van mij zouden denken. Ik kan eindelijk beginnen ademen zonder een verstikkend gevoel. Ik kan eindelijk mezelf zijn en groeien.

 Binnen vier uur zou ik landen in Faro. Daar ligt mijn nieuwe uitdaging op mij te wachten. Ik stap uit mijn comfortzone.

Nu was het aan mij.

Met gepaste muziek en een eindeloos wolkendek als uitzicht voelde ik hoe ik weer meer naar binnen keerde; iets wat ik al langer had moeten doen. Stap voor stap ging ik mijn ware ik ontdekken en leren kennen: ontdekken waar ik oprecht gelukkig van word, hoe ik dat vuur in mezelf kan laten groeien, wat me kalm en ongestoord maakt.

Eindelijk landde het vliegtuig en kwam ik aan in de luchthaven van Faro. Ik zocht mijn weg naar de bus die me naar het treinstation zou brengen. Daar nam ik de trein naar Portimão en vandaar uit naar Sagres. Vier uur later kwam ik eindelijk aan. De eerste stap in Sagres was een feit. De frisse zeegeur en de zon op mijn gelaat verwelkomden mij terug in Portugal. Met mijn koffer in mijn hand en mijn koptelefoon op wandelde ik naar mijn verblijf. Binnen nam ik de tijd om mijn koffer te plaatsen en om te laten doordringen dat ik werkelijk terug in Sagres was!

Tijd om naar buiten te gaan en muren te doorbreken!

“Pau de Pita” was mijn eerste bestemming. In die bar vond  ik de weg naar vrijheid doorheen de dans. Het was er klein en gezellig en boven op de eerste verdieping had je een prachtig uitzicht op de zee. Met de smaak van Desperados in mijn mond en de zon die mijn gezicht verwarmt, schreef ik mijn gevoelens neer:

Hier zit ik dan. Mijn eerste reis, helemaal alleen. Ver weg van België, zonder mensen om me heen die me kennen. Of beter gezegd: zonder mensen om me heen die ‘denken’ dat ze me kennen. Hier in Sagres ben ik omsingeld door mensen die me niet kennen. Daardoor is het gemakkelijker voor mij om te ontdekken wie ikzelf eigenlijk echt ben. Hier moet ik geen masker opzetten en me voordoen als iemand anders. 

Ik hoor je al denken: “Waarom ben je niet gewoon jezelf?” Wel, elke keer dat ik mezelf was in de kleuter- en lagere school werd ik gepest voor wie ik was en hoe ik eruit zag. Daardoor heb ik geleerd dat het beter is om mezelf niet te laten zien, omdat ik mezelf er alleen maar mee kwetste. Daardoor ben ik een masker gaan beginnen dragen in de middelbare school. Zo leerde ik mezelf te verstoppen, niet te laten zien wie ik echt ben, en mensen leren kennen met een persoonlijkheid die niet de mijne was. 

Door de schrik en mijn masker werd ik enorm uitgedroogd en leeg en verlangde ik zo hard naar connecties rondom mij heen. Dat verlangen was zo groot dat het niet uitmaakt of de vriendschap nu echt was of nep, ik deed er alles voor om die leegte van eenzaamheid in mij te kunnen vullen.

Alleen zijn is alleen, geen mensen waarmee je je hart kunt delen. Niet voelen dat iemand je begrijpt of begrijpt wat het is om je alleen te voelen.

Hier in Sagres durfde ik het risico nemen om mezelf te laten zien, om mezelf te zijn. Dat gaf me de kans om mezelf te leren kennen. Dat heeft het vuur van zelfwaarde en zelfvertrouwen aangewakkerd en ik heb ervaren dat ik me gerust mag laten zien; dat ik me niet meer moet verstoppen. Wat ik mezelf doorheen de jaren had aangeleerd moet ik mezelf terug afleren.

Als mensen me hier in Sagres niet leuk vinden is dat niet erg, want hier bouw ik mijn leven niet op. De kans dat ik hen hier ooit weer zie, is zoveel kleiner dan die in België. In België waar ik ook kwam, iedereen wist mijn verleden en had zijn mening erover, waardoor ik me niet veilig voelde. De onzekerheid van niet veilig te zijn bleef me zo sterk achtervolgen, zodat het niet mogelijk was voor mij om de grote muur te durven laten zakken en te kijken hoe ik me eigenlijk echt voelde diep van binnen. 

Alleen reizen heeft me laten inzien dat de muren rondom mij de muren zijn die andere mensen voor mij hebben opgebouwd, die me ervan weerhouden mezelf te zien en met mijn gevoelens in contact te zijn. Het vulde een groot zwart gat in mezelf, zonder dat ik wist waar dat zwart gat vandaan kwam. 

Mijn avontuur in Portugal kwam tot een einde. 

Ik heb kunnen realiseren dat ik moet genezen van alles wat er is gebeurt in mijn verleden. Er zijn zoveel muren rondom mij die me weerhouden om dingen te doen die ik graag wil doen. 

Toen ik aankwam in België realiseerde ik dat mijn levensstijl was alles behalve dan veilig en dat ik totaal niet gelukkig was met wat ik aan het doen was. Terugvliegen was daarom een klap in mijn gezicht die me terug liet vallen in mijn oude gewoontes en mindset. Dat maakte het onmogelijk voor me om te kunnen genezen. 

Ik heb kunnen ervaren en voelen waarmee ik zit te vechten en hoe goed het voelt om een muur te laten vallen. Nu moest ik een weg vinden hoe ik aan mezelf kon blijven werken, weer gelukkig kon worden en me goed kon voelen in mijn eigen vel. 

Dit is een pad naar vrijheid en liefde waar het verleden langzaam wordt opgelost. Het zou nog een lange weg worden, maar ik ben klaar voor verandering.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: